پزشک مازندرانی مروج امام مهربانی در آفریقا

دو ساله پیش در جشنواره بین المللی نامه ای به امام رضا (ع) که در مازندران برگزار می شود از چهره ای تجلیل شد که نماد مهربانی و نوع دوستی یک ایرانی در ابعاد بین المللی محسوب می شود.

پزشکی که مرز نمی شناسد و آوازه مداوای بیمارانش در آن سوی مرزها پیچیده است.

پنجه طلایی که تخصص را با تعهد آمیخته و مطبش را به جای برج های شهر به میان محرومان ایرانی و خارجی برده است.

حتی قاره سیاه هم، دستان مهربان او را لمس کرده است و طبیب سیاه پوستانی است که هیچ فردی سراغ شان را نمی گیرد.

دکتر “سید ناصر عمادی” پزشک بدون مرز مازندرانی است که اگر در اینترنت جستجو کنید، با زندگی پر از نوع دوستی او آشنا خواهید شد.

اتفاقاتی که برای کمتر پزشکی روی می دهد و سرشار از کرامت انسانی و وقایعی است که در سایه   دل بریدن از مادیات و درآمدهای میلیونی یک متخصص پوست روی داده است.

خواسته عجیب در سرزمین بروندی

آنچه پای عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران را به جشنواره بین المللی امام رضا (ع) باز کرد؛ ارادت این پزشک به ساحت امام مهربانی است.

سال ٢٠١٤ دکتر عمادی ماجرایی را در آفریقا و کشور بروندی رقم زد که نام مقدس شمس الشموس را در این کشور طنین انداز کرد.

مهربانی و عطوفت او و درمان کودکان سیه چهره مبتلا به ایدز و بیماری های پوستی، بازتاب وسیعی در محافل عمومی و رسمی بروندی به همراه داشت.

رفتارهای انسانی دکتر عمادی توجه مسئولان این کشور را به خود جلب می کند.به او پیشنهاد می کنند با رقمی قابل توجه در بزرگترین بیمارستان بروندی فعالیت کند.

پیشنهاد وسوسه انگیز بود اما نه  برای کسی که  دلخوشی اش لبخند بیماران فقیر و رنجدیده است.

در خواست دکتر از مقامات بهداشتی این کشور از جنس دیگری است.

او عاشق کرامت و مهربانی علی بن موسی الرضا (ع) است.

همین دلدادگی موجب می شود از مسولان بروندی بخواهد تا نام مرکز تخصصی پوست بیمارستان آموزشی و درمانی این کشور را به نام مبارک علی بن موسی الرضا (ع) نامگذاری کنند.

درخواستی که برای مسئولان بهداشتی این کشور مسیحی تعجب آور بود.

اما آنقدر خاطر دکتر عمادی را می خواستند که  خواسته اش را محقق کردند.

در مراسم نصب تابلوی مرکز درمانی _تخصصی پوست امام رضا(ع) بیمارستان بروندی که با حضور وزیران بهداشت و آموزش این کشور برگزارشد، دکتر عمادی با افتخار نام امام هشتم(ع) را بر بیمارستان این کشور نصب می کند.

حالا پس از گذشت سه سال از ان ماجرا، اتفاقاتی در مرکز درمانی امام رضا (ع) بروندی روی داده که دکتر عمادی را واداشته تا در فروردین 96 دوباره از آنجا بگوید.

او که هم اکنون به دعوت وزیر بهداشت بروندی به مداوای بیماران مشغول است، در سایت شخصی خود به بیان دل گویه ای جالب و تاثیرگذار از این کشور پرداخته است و در تازه ترین یاداشت خود نوشته است:

بروندی كشوری مسیحی نشین در شرق و مركز آفریقا با یازده میلیون جمعیت ( فقط ٤ درصد مسلمان ) و بدون متخصص پوست است.

استقبال مردم از كلینیكی كه در سال ٢٠١٤ بنام امام رضا (ع)افتتاح كرده بودیم، دور از انتظار است. خانواده هایی که با کودکان بیمارشان که به شدت از بیماری ایدز رنج می برند، از هر گوشه و کنار کشورشان می آیند.

حضورشان برای دیدن پزشک هلال احمر ایران فراتر از تصور دولت بروندی بود.

آنقدر كه صدا و سیمای بروندی هم وارد میدان شد و به کابینه دولت برای بیان موفقیت های درمانی و اثرات داروی ایرانی دعوت شدم.

” دکتر بوتوره”  -معاون رئیس جمهور بروندی-  با دعوتی رسمی به من گفت:« با دقت فعالیت های شما برای درمان بیماران کشورم و نیز آموزش پزشکان را پیگیری کردم . ” هیچ پزشکی را از سراسر دنیا به اندازه شما پزشک ایرانی پرتلاش و دلسوز برای مردم کشورم ندیدم”.

 بسیار خوشحالم که معاون رئیس جمهور نگفتند ” به اندازه شما دکتر عمادی ” بلکه از نام ایران و پزشک ایرانی یاد کردند.

زمانی كه با خود به شهرت نام پزشك ایرانی می اندیشیدم، به سمت تابلوی امام رضا (ع )رفتم تا از وجود پرمهر ایشان عذرخواهی كنم.

 دكتر پونسیون رئیس بیمارستان  بروندی به من گفت:« بعد از نصب تابلوی امام رضا (ع )شاهد بودم هر از گاهی عده ای كنار تابلو می نشینند و زمزمه می كنند. وقتی علت را جویا شدم در پاسخ گفتند  اگر با امام رضا گفت وگو كنیم درمان می شویم. به آنها گفتم ما مسیحی و امام رضا مسلمان بود.از   مسیحیان اهل بروندی شنیدم، كه امام رضا همه را شفا می دهد و برایش مسلمان و مسیحی فرقی نمی كند ».

دكتر پونسیون برایم گفت: « من هم از امام رضا درخواستی كردم».

به او گقتم شما هم عاشق امام رضا شده اید!

جواب داد:« بله آنقدر كه خواندم ایشان در شهری بنام مشهد هستند و می خواهم به دیدن ایشان بروم.»

تازه فهمیدم این بیماران، نه برای دكترعمادی و نه برای لباس سرخ هلال احمر، بلكه به عشق امام رضا (ع)آمدند.

تازه فهمیدم دكتر عمادی غریب بود و امام رضا آشنای مردم مسیحی بروندی.

آقا دانستم دست پرمهر و محبت تو آبرو  و معرف من در این قاره سیاه و غریب بود.

 دانستم، می توان بر اساس معیارهای دینی، انسانی و تخصص موجب اعتبار و آبرو هم برای کشور و ملت و هم برای دین و شریعت شد.

دانستم در حرفه پزشکی سرمایه و ثروت بیش از آن که در کسب مال معنا شود، در رفتار حکیمانه و طبیبانه برای مردم نیازمند دنیا و ارمغان آوردن سلامت و شادی برای دل های محزون شان معنا می شود.

اگر خدمت ما در مسیر خلوص و صداقت به این مردم باشد لزومی به ذکر نام امام رضا(ع) از زبان ما نیست، آنها خود او را به زبان می آورند. همچنان که بدون سخنرانی و موعظه ما، خودشان نام امام رضا (ع) وکرامت ایشان را جستجو کردند.

 وظیفه ما از این دروازه گشوده شده در شرق آفریقا بنام امام رضا (ع)آن است تا آنجا که می توانیم همچنان که حرم مقدس او روز به روز گسترده می شود مرام و نام آن امام مهربانی را با خدمت بشردوستانه در همه کره خاکی و به ویژه آفریقا ترویج کنیم.

 آقا سال ها و بارها به دیدن تو آمدم اما هرگز تو را ندیدم!اما كسانی كه هرگز تو را زیارت نكردند تو را دیدند!

خدایا كمك كن با نام رضا محشور شویم نه مشهور!

گزارش از عباس مهدوی

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.